Vakantiehuis op wielen

Vakantiehuis op wielen

Vakantiehuis op wielen, kip caravan

Onze droom: een eigen vakantiehuis, op een prachtige plek, liefst met zwembad of aan het strand. Zo’n plek waar je heen kan zodra de zon schijnt. Waar alles klaar ligt en het genieten met en van onze mannen direct kan beginnen. Weekendjes, zomervakantie, herfstvakantie… Ons budget: 1000 euro. Onmogelijk? Nee hoor. Nou ja, ik zit wel een beetje op een roze wolk. Met wielen in dit geval.

Als je het niet probeert, dan weet je niet hoe het is. Dus hebben we afgelopen zomer uitgeprobeerd of het kamperen met eigen tent in Zuid Frankrijk bevalt. Niet helemaal. Het scheelt komend jaar een lange reis en het gedoe met een tent. Maar wat dan? Tot nu toe bevielen (particuliere) vakantiehuisjes en safaritenten (ook een huisje als je het mij vraagt) heel goed. De jongens genieten van zand en water. Campings bieden vaak faciliteiten als een speeltuin, trampoline en soms zelfs een zwembad of strand op fietsafstand. Leuk. Maar die huisjes en tenten zijn wel duur, vooral in het hoofdseizoen. En wat als we in het voorjaar en najaar ook wel eens een weekend weg willen? Gewoon last minute: de enige zonzekerheid in Nederland?

Caravan?
Mijn schoonzusje knapt caravans op. Grote, kleine, toer- en stacaravans. Ik heb van alles voorbij zien komen. Ik heb het idee laten varen dat caravans alleen voor oudere mensen zijn. Ik ben inmiddels zelf oud, dat scheelt ook.. En ik deel de passie voor opknappen en interieur. Dus als we terugkomen van onze k(r)ampeervakantie en weten dat iets meer comfort wel fijn zou zijn, oriënteer ik even op Marktplaats. En bewaar ik 2 advertenties van caravans, die ik een tijdje daarna aan mijn schoonzusje laat zien. Even checken of ik in de juiste richting zoek. Haar ogen worden groot. “Die advertentie heb ik helemaal niet gezien, komt omdat de advertentietitel niet compleet is. Tjonge, dat is geen gekke prijs. Daar zou ik wel gaan kijken..” En zo komt het dat ik ineens een bod op een caravan doe. Aan het einde van het seizoen. Onder de vraagprijs, dat wel.

Ons vakantiehuis
Een week later gaan we samen met de mannen de caravan bekijken: een Kip caravan op leeftijd (1973). Een belangrijke voorwaarde is dat Senne en Quinn het idee “omarmen”. Dat lijkt wel snor te zitten. Ze zijn nog geen 2 tellen in de caravan of het onderste deel van de deur gaat dicht en de koppies erboven roepen: “Dit is ons vakantiehuis!” Oke. Daar moeten papa en mama nog even over nadenken. De caravan is ruim, betaalbaar en compleet met voortent, luifel en je-wilt-niet-weten-wat-nog-meer. Maar het wordt ook maanden klussen op het vlak van techniek en interieur..

Verknocht
Weer twee weken later staat de zonsverduistering voor de deur. Het uitruimen kost een hele avond. Met hulp van een gniffelende schoonzus. Buren komen nieuwsgierig kijken en niet zelden ontsnapt er zo hier en daar een nostalgische zucht. Het ziet er grappig uit. We lunchen elke dag in de caravan en ’s avonds proberen Gert-Jan en ik nog wat werk te verzetten. Maar het is vroeg donker en koud. Dus na het spuiten van de dissel en velgen en het vervangen van wat houtwerk, banden en verlichting, moeten we toch echt een winterstalling gaan zoeken.

Het afscheid, al is het tijdelijk, kost toch meer moeite dan verwacht. We zijn een beetje verknocht geraakt aan een rare oude caravan met oranje gordijnen en donkergroene kussens.. Het bracht ons in een permanente vakantiestemming. We fantaseerde over een seizoensplek op een camping, waar we ieder weekend terecht kunnen. Over een toffe camping op de Waddeneilanden waar we dan in de zomer naar toe kunnen. Over zon, zee en strand. Over een stoer interieur. Praktische indeling. Koelkastje, leuke meubeltjes, grappig servies… In mijn hoofd is het al bijna klaar.

Als de zon schijnt
We brengen de caravan samen met de mannen naar de stalling. “Daar staat onze caravan!” roepen ze steevast als we over de snelweg (!) voorbij suizen. Senne en Quinn weten dat de caravan in de zomer weer terug komt. En dat mama dan eerst gaat schilderen. Dus als ik onze nachtkastjes schilder, vraagt Quinn “voor de caravan mama?”.  En dan: “Ik wil een camping met een zwembad.” Eigenlijk slaan we de winter dit jaar liever over. Want, zo zeggen de jongens: “Als de zon schijnt, dan gaan wij de caravan ophalen.” En zo is het. Ons vakantiehuis op wielen. Wie had dat ooooit gedacht..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>